azari dili vahhabi nagd etmak
Ayıq olmalı
Bəli bu gün bizim zamanda yaşayan genclərimiz bu qorxulu virusdan cooox ehtiyatlı olmalı və özlərini ondan gözləməlidirlər. Bu haqda valideyinlərində üzərinə böyük yük düşür. Onlar aqir bir vəzifə daşıyırlar. Bu gun özlərindən başqa istisnasız olaraq tamam Azərbaycan xalqını kafir hökmündə bilən və onların qanının halal olmasınl iddia edən bir qurupdan cavanlarımızı qorumaq bizim hamımızın borcudur. Bu gün Azərbaycan dövlətidə bu haqda yə`ni vəhhabilərin qarşısını almaq uçün öz sə`yini göstərir və biz bunun canlı şahidiyik. Elə bu səbəbdə bizdə bu sahədə kömək etmək üçün belə bir saytın yola salınmasını lazım gördük. Siz əziz cavanlarda gündəlik sizin öz saytınız olan AZƏRBACAN GƏNCLƏRİ saytında verilən mə`lumatları oxumaqla özünüzü qoruyun.
İnsan mədəniyyəti
İnsan daş dövründə acından ölməmək və həyatın davam etdirmək dən ötrü daş və agac kimi sadə alətlər vasitəsi ilə ov edir vəhşi və yırtıcı heyvanların təhlükəsindən qorunmaq üçün mağaralara pənah aparırdı. O, yalnız ovçuluqla məşğul olur, bütün istedad və bacarığını bu işə sərf edir, ibtidai şekildə çəkic və nizə ucluqlqrı düzeldirdi. İnsanın həyatı müntəzəm olaraq müxtəlif təhlükələrlə qarşılaşır və o, qaranlıqdan dah çox əziyyət çəkirdi. Məhz bu dövürdə od qalamağı öyrənərək, onunla yemək bişirir və gecə qaranlığında işıq əldə edirdi. Bu minvalla neçe-neçə asrlər ötüb keçir və qədim daş dövrü sona yetir.
İnsan övladının yeni daş dövrünə daxil olması, onun yaşayışının müxtəlif sahələrində dəyişiklikər baş verməsi ilə xarakteriz edilir. Yaşayış vasitələri bə əmək alətlərinin hələ də daşdan ibarət olmasına baxmayaraq, onlar bu dövürdə əvvəlkilərlə müqayisədə daha inkişaf etmiş formada olurdu. Onlar daş ve agacdan özləri üçün kiçik evlər düzəldir, günəş və od vasitəsilə bişmiş palçıqdan qablar hazırlayır, əkin əkməyi və heyvanları əhəlləşdirməyi öyrənirdi. Agac və bitkilərdən bə`zilərinə qulluq edir, onlardan qidalanmaq və ya ox-kaman düzəltmək üçün istifadə edirdilər. Beləliklə, tədricən daş dövrü arxada qaldı və dövrü başlandı...
(ardı var)
Fani dünya
Bu dünya fani dünya
Səndə qalan hanı dünya
Karivan gəldi gedəcəkdir
Dost düşmanı tanı dünya
Dünya sənə qalan olmaz
Cəhnnəm heç zaman dolmaz
Ac göz insan səndən doymaz
Arif insan haqdan olmaz
Fani dünya kimə qalar
Süleymanlar gəldi getdi
İnsana bir əməl qalar
Şahlar dövran etdi getdi
Bu dünyada karvan çoxdur
Gələn çoxdur gedən çoxdur
Özu ilə aparan yoxdur
Bunu bircə bilən yoxdur
Adəm oğlu səndən doymaz
Gunahsiz bəndə olmaz
Gunahkarlar səndən doymaz
Doysa əməlindən doymaz
Həqqi deyimli
Ən qədim insan məskənlərindən biri olan Azərbaycanımızın başına nələr gəlməmisdir? Nə üçün min illər boyu ilahi qanunlarla yaşayan millət bir əsr əsirlikdə olmalıdır? Məzlum Azərbaycan xalqı yetmiş ildir ki, dərd-qəm içərisində fəryad edir. "Dədə Qorqud" öz sazını əlinə alib agılar söyləyir; öz acı talehinə nəzər salıb aglayır və Oğuz övladlarının qəlbinə dag çəkir.
Min illər tarixi olan Oğuz elinin həsrətini çəkib göz yaşlarını şəlalə tək axidir. Axi, birdaha Azərbaycanın yaralı kökunə duz tökürlər. Dədə Qorqudun, Şah İsmayıl Xətainin, kitabları namərdlərin əlinə düşərək qara yellərlə sovrulub məhv edilir.
O dəhşətli gundən başlayaraq diyarımın min illərdən yadigar qalmış daş yaddaşını ovmağa, tariximizin şanlı keçmişlə bəzənən səifələrini ləkələməyə başladılar.
Gunlərin bir günü sərvi qamətlı "Qarabağımı" qaraçıların əlində sınmış-əzilmiş gördümki, "Şur" və "Şahnazı" yetim tək kimsəsizləşmiş sızıltıya bənzəyir; "Kəsmə şikəstə" avazı ilə "Dəşti mahura" elə bir "Şur" oxudum ki, birdən sənin "Humayun" nəğmələrini eşitdim.
Mənim məzlum diyarım! Sənin "Qurbəti" –nin və "Yanıq bayatıları" -nın döyüş nərəsinə çevrilməsini düşmənlərini məğlub edib Şərur və Naxçıvan çuxurundan tutaraq Təbrizin küçələrinədək dolanmasını çox gözəl xatırlayıram. Səsini eşidib "Vağzalı" nəvaşı ilə Təbrizdə gözümü yoluna dikdim sənin ruhani səsini eşidib yanıq kərəmini hiss etdim. Öz-özumə dedim; Ah! Bu gələn yarın özüdür! Sonra çöhrəndə "təcnislə" dolu olan divanını gördüm!
Heyf! Heyf ki, bir daha özümüzə yadlaşırıq
Mənim Bakım! Mənim Şəkim!
Mənim Şuşam! Mənim Şamaxım!
Mənim Şəmkirim! Mənim Şirvanım!
Nardalanım! Naxçıvanım!
Ərçivanım! Lənkəranım!
(ardı var)
Əgər biz dönüb arxaya nəzər salsaq və tarixin ötən səifələrini bir-bir vərəqləyib diqqətlə nəzərdən keçirsək bu gün adı haşiyələrdə qeyd olunan millətin, qədimdən üstün bir mədəniyyət, mənəviyyət, əxlaq, və basqa səciyəvi gözəlliklərə malik olmasının canlı sahidi olarıq. Amma son əsirdə əlifbası bir neçə dəfə dəyişilmiş bu biçarə xalq, ola bilsin ki bu gün bu sözləri eşidəndə inanmagı gəlməsin. Axı biz başı bəlalı əvvəllər əksi əlifba ilə yazıb-oxumuş, sonra isə qardaş bildiyimiz rus xalqının həriflərini bir az dəyişdirməklə özümüzə yazi-oxumaq vasitəsi seçmiş, daha sonra isə keçmişdə əlifbamızın latın olması əfsanəsi yadımıza düşdüyündən bir-brimizi yazib-oxumaqda anlamaq vasitəsi olaraq latın həriflərini seçdik. Amma bu yazıq xalq bundan xəbərsiz idi ki, axı hər gündə bir əlifba ilə yazıb-oxumaqlıgı bizə başa salanlar əslində bizə ürəyi yandıgından deyil bəlkə milləti bu yolla öz keçmiş tarixindən xəbərsiz qoymaq istəmişlər.
Hələ bu harasıdır ki, bizə özümüzü idarə etməməkliyi inandıraraq dünyada bir neçə yerə parçalayıb köçəri həyat yaşamağımizi demirəm. Hələ özünə yenicə gəlmək istəyən bü millətin, başqaları tərəfdən vasitə kimi istifadə olunmasindan söhbət açmıram.
Məgər Nizami, Füzuli, Nəsrəddin Tusi, Şah İsmail, Babək, Mirzə Sabir, Seyyid Əzim Şirvani, Səhriyar, və bir çox başqaları bu xalqın övladlari deyilmi?! Bəs nə üçün biz millət öz keçmişimizə nəzər salıb öz gerçəkliklərimizə qayitmiriq?! Axi nəvaxta qədər biz biganələrin əl buyruqçusu olacayıq?! Ola bilməz ki, biz elm və təhsil öcaqlarımızı gücləndirməklə tez bir zamanda əl çatmayan uca zirvələrə ayaq qoyaq?!
Qorxum budur oyun ola
Millət yenə qoyun ola
Kimdir bizə boyun ola
Ki, qurdu biz qova bilək
Qurdun şərin sova bilək
(ardı var)
Dərdini deyəndə o şəxsə de ki
Ən azı xoş dildə dindirər səni
Nanəcib adamdan mətləb istəmə
Ki, acı dildə rədd edər səni
Dərd çəkir hər canlı balıq, quş, ilan
Yırtıcı vəhşilər, qarınca belə
Bəs nə üçün cəmlənib dönmür insanın
Ahları buluda, göz yaşı selə
Şir yeməz heç zaman it artığını
Acından ölsədə bir mağarada
Biçarə, qarnı ac yaşasan belə
Alçağa əl açma sakın dünyada
Hünərsiz bir adam Firudun olsa
Rədd eylə baxma heç dövlətə ada
Naəhlin geydiyi o ipək paltar
Salar divardakı bəzəyi yada
Sə`di Sirazi
Məhəmməd İbni Əbdul Vəhhabın dəvət etdiyi tovhid, biyabırçı və rüsvay olunan bir halı daşıyırdı. Beləki büt pərəstlərin əqidələrindən heçdə dala qalmırdı. Seyyid Möhsin Əmini coğrafi şünasların birinin dilindən belə yazırdı:
Yəmən əhlinin arasında belə bir söz var ki, Süleyman adinda kasıb bir çobanın yuxuda bədənindən şöləli odun çıxıb yer üzunu burəyərək bu odun qarşısına çıxanı yandırmasini görür. O öz yuxusunu yüxü yozana danışır. Ona yuxunu belə yözurlar: Sənin gələcəkdə bir övladın olacaq və o hakimiyətə gəlib dövlət quracaqdır. Bu yuxu onun nəvəsində öz gerçəkliyini tapdı. Bəli aləmi yandıran bir atəş idi. Təssüflər olsun ki, bu atəşin kibriti ingilislərin tərəfindən çəkildi.
(ardı var)
Alimllər yer üzərində ibtidai insanların yaşayısı barədə nə qədər çox təhqiqat aparırlarsa həyatın yaranma tarixi bir oqədər uzaq dövürlərə gedib çıxır. Buna görədə həmin məsələ elmə mə`lum olmayan bir çox anlaşılmazlıqların yaranmasına səbəb olmuşdur. Yer üzundə insanların yaranmasından ele də böyük bir müddət keçməmişdir və həmin zaman fasiləsi yer qabıgı və onda həyatın başlanması ilə müqayisədə çox əhəmiyyətsiz görünür. Arxeloqlqrın yer altı qazıntılar zamanı əldə etdiyi əşyalar üzərində aparılan tədqiqatlar nəticəsində müxtəlif dövürlərdə yaşamış insanlar haqda diqqətə layiq məlumatların öyrənilməsinə baxmayaraq hələdə qədim insanların həyat və yaşayışlarının müxtəlif prosesləri haqda aydın məlumatlar əldə edilməyib. Onlar öz elmi axtarışlarına əsasən qədim tarixi müxtəlif dövürlərə bölmüşlər.
(ardı var)
Allahından heç qorxmursan
İncitmə bir kimsəni
Rəbbim izləyir səni
Doldurursan kisəni
Tez keçirsən küçəni
Birinin yoxdur çörəyi
Acından gedir ürəyi
Sənin atdıgın çörəyi
Eyləyir şam yeməyi
Sənin isə qarnın toxdur
O acdan xəbərin yoxdur
Sənin heç vicdanın yoxdur
Evində yeməyin qoxur
Arvad sandığa soxur
Pulların ətir qoxur
Həyətin kabab qoxur
Ac balasını evə soxur.
Allahından heç qorxmursan
Əclaflığı yerə qoymürsan
Nə olar acı doyursan
Kiflədib torbaya qoyursan
Aparib zibilliyə qoyursan
Din-imanından olursan
Axirətindən olursan
Allahından heç qorxmursan
Həqqi deyimli
Əgər biz qədim dünya tarixinə müraciət etsək, keçmişdə yasayan əcdadlarımızın da nəyəsə əqidə bəsləmələrinin canlı şahıdı olarıq. Bəziləri dənizi, digəri günəşi, basqa birisi ayı və ...s sitayis edib və onlara əqidə bəsləmişlər. Bu bəşəriyyətin dünyaya göz açmazdan öncə onların zatən daxilində qoyulmuş sitayiş hiss və duyğularından qabaga gəlir. Beləki Allah təala Qur`ani –Kərimdə buyurduğu kimi, insanın ruh və zatinda tohid və tək Allahlığa sitayiş etməyi qoymuşdur. O həmişə və hər zaman bəşəri daxildən onu yaradanı böyuk sayıb və ona pərəstiş etməyə çağıran bir hiss və duyğudur. Əgər bu çağrışın cavabı düzgün verilməsə və bu hiss düzgun yönəldilməsə yalnış bir qüdrətə tərəf üz döndərməsi labüddür. Çünki, qeyd etdiyimiz kimi o durmadan insanı var edəni üca tutub ona sitayiş etməyə çağıran bir carçıdır. Elə buna görədirki, hazırda yaşadığımız dünyada onları yaradandan başqa bir çox ayrı yalnışlıqlara pərəstiş etməsinin canlı şahidiyik. Məhz buna görə hər bir gəncin və 21 –ci əsirdə yaşayan insanın həqiqi xaliqini axtarıb tapması mütləq və vacibdir. Axi insan dünyada ata, ana, qardaş,bacı və...s əvəzinə ayrı birisin bunların yerində özu üçün canlandıra bilərmi? Əgər bu sualın cavabı mənfidirsə, onda nə üçün insan həqiqi yaradanının əvəzinə başqasına sitayiş etməyi özünə pis bilməməlidir?!
(ardı var)
Bildiyiniz kimi hansı bir qurğu və ya cihazı olduğu kimi öyrənib ondan gözəl istifadə etmək üçün onun hər hansı bir dövlət tərəfindən düzəldilməsini bilməli və onlardan köməklik almaq lazımdır. Misal olaraq əgər bu gun kampiyuter qurğusu Yaponiya və ya Amerka dövləti tərəfindən hazirlanmışsa biz onu yaxşı öyrənib düzgün istifadə etmək üçün adın çəkdiyimiz dövlətlərə müraciət etməyimiz labüddür. Buna əməl etmədən, biz heç vaxt o qurğudan lazımınca istifadə edə bilmərik.
َƏziz cavanlar və əziz gənclər elə insanında yaranışı buna bənzəyir. Əgər bizi O yenilməz qüdrət sahibi yaratmışdırsa, onda biz əsil və həqiqi səadətə yeişmək üçün Onun qanunlarına əməl etməliyik.
Elə bu səbəbdəndir ki, Allah təala bəşəriyyəti yaradan bir gündən ilk yaranışda insanların necə yaşamaq qanun və qaydalarını öz istəkli peyğəmbəri həzrəti Adəm (ə)-a verərək yer üzərinə göndərdi. Beləki bizim hamımızın bildiyi kimi peyğəmbər deyilən şəxs Allah tərəfindən bəsəriyyətin səadəti üçün göndərilmiş bir kəsdir. O həyatda necə yaşamaqlığın yollarını Allah təalanın göstərişi ilə insanlara çatdırır. Elə buna görədə Tanrı insanlara onların məsuliyyət və vəzifə daşımaqlarını bildirmək üçün, yer üzərində ilk yaranan şəxsi öz peyğəmbəri olaraq yaratdı. Bununla tamam bəşəriyyətin bu varlıq aləmində vəzifə daşımalarını isbat etdi.
İnsanların həqiqi kamala çatması üçün Allah təala bəçəriyyətin qanunlarını üç hissəyə bölmüşdür:
Əqidələr
Hökümlər
Əxlaq
Bu bolmədə hokümlər haqqında söhbət açılacaqdır. Qalan iki hissə barəsində ayri başlıqlar altında söhbət ediləcəkdir. İnsaallah!
(ardı var)
Tarixçə
Məhəmməd İbni Əbdul Vəhhab hicri tarixinin 1160-ci ilində “Doriyyə” şəhərinə getdi. Bu şəhər Uneyzə qəbiləsindən olan Məhəmməd ibni Səudun hakimiyətçiliyində olan və yalançı Müsəyləmənin şəhəri idi. Məhəmməd İbni Əbdul Vəhhab Üyəynənin hakiminə irəli sürdüyü nəzəriyəsin (Nəcdin əhalisini onun itaətinə gətirmək ümüdvarlıgını) Məhəmməd ibni Səuda da dedi. Beləliklə bunların arasında yaramaz əhd və peyman baglandı. Bundan sonrada vəhhabilərin rəhimsizcəsinə və vəhşiyanə camaatı öldurməsi əhdi baglandı. Bu ölümlərə həyasızcasına fətva verən Məhəmməd İbni Əbdul Vəhhab idi. Çünkı Ali Su`ud onun verdiyi dini şüarların sayəsində hakimiyyətə gəlmişdir. Məhəmməd İbni Əbdul Vəhhabın dinə dəvəti şəmşir idi. Beləliklə Səud həmin yerin hakim və əmiri Məhəmməd İbni Əbdul Vəhhab isə, dinin rəisi oldu. Məhəmməd İbni Əbdul Vəhhabın dəvəti bu şüarla idi: “Mən sizləri tək Allahlıga və şirkdən çəkinməyə çagırıram”.
(ardı var)
Məgər o Avropa, Amerka və ümumiyyətlə müsəlman yaşamayan yerlərdə təblig edirdi?! Əlbətdə ki, xeyr. Bəs onda islam dini gələndən sonra müsəlman aləmində xüsusən Məhəmməd İbni Əbdul Vəhhabın oldugu məntəqələrdə Allaha şərik qoşan bir kimsəni tapmaq olardımı?!
Məşur dünya səyyahi Xristofor Kolumb 1498 əsirdə Cənubi Amerkanı və Şimali Amerika 10-cu əsirdə bir azı, 15-16 və 17-ci əsirlərdə isə tam və Avstraliyanın 17-18-ci əsirlərdə kəşf olunanda, onların necə yaşamasından xəbərsiz deyilik.
Beş yüz doqquzuncu ildən Rum imperaturunun Avropada təhsil ocaglarının baglanması hökmunu verendən demek olarki 10 əsir onlarda elm kənara qoyuldu.
Axı qeyd etdiyimiz kimi Məhəmməd (s) hər bir qanunu, gözəlliyi, mədəniyyəti bir sozlə tamam insaniyyəti özündə yer veib çulgalaşdıran islam adinda yeganə din gətirəndə, hələ başqaları vəhşi həyat yaşıyırdılar.
Onda bu gun nəyə görə bizim gənclər Avropa və Amerkaya uz tutub və onlardan qidalanmagı özlərinə labud bilməlidirlər?
(ardi var)
Əziz cavanlar, əziz gənclər və əziz yeni yetmələr!
Yaşadıgımiz 21-ci əsirdən 14 əsir öncə, indiki Ərəbistan ölkəsinin Mədinə şəhərində iki cavan yenicə ailə həyatı qurmuşdular. Onlar öz səristəli agsaqqallarının müdrük kəlamlarına qulaq asır və xoşbəxt yaşayırdılar. Mədinə şəhərində guzəranın yaxşı olmamasi, duşmənlərlə doyüşmək uçun təzə ailə həyatı qurmuş cavanın tez-tez döyüşlərdə olması, bu qoşa yaşayan ailənin xoşbəxtliyinə paxilliq edən insanların hiyləsi və həmçinin bundan başqa çətinliklər, heç vaxt bu iki cavanın arasinda olan məhəbətə və onların səadətinə mane ola bilmirdi. Allah təala onlara bir oglan uşagi qismət etdi. Bu gənc ailə 4 uşaq sahibi olaraq 9 ili arxada qoydular. Onlar həmişə oldugu kimi tezdən yuxudan durur, öhdələrinə duçən işi yerinə yetirir, çətin işlərdə bir-birinə kömək edir və deyə-gulə yeməklərin yeyib yaşıyırdılar. Gunbə-gun şadlıq və sevinc qapıları onların üzünə açılırdı. Belə ki müdrük agsaqqalın göstərişi ilə cavanı o camaata başçı seşdilər.
Amma gözlənilmədən bu xoşbəxt ailənin üzərinə qara yellər əsdi. Bunların sevincini, camaat arasında olan hörmətlərini ve yenicə verilən vəzifəsini (camaata başçı secilmasini) götürə bilməyən bir qurup xainlər, bu iki cavanın xoşbəxtçiliynə son qoymaq istədilər. Onlar bu xəbis işlərinə nail olmaq uçun, o müdrük agsaqqalın ölümündən sonra başqa birisini o cavanin yerinə qoyüb və həmin cavanı isə ozləri sonradan seçdikləri kəsin sözlərinə baxmamaqda təqsirləndirdilər. Bu bəhanə ilə o iki cavanın evinə od vurub, cavan gəlini isə qapı arxaında qoydular. O cavan gəlin bu hadisədən 95 gun sonra 4 kiçik uşagi yetim qoyaraq 18 yaşında həyatdan köçdu.
Amma o xainlər bilmədilərki sizin kimi gənclər tarixin acı səifələrini vərəqləyəcək və onların gordüyü yaramaz işləri camata çatdıracaqdır
Əssəlamun ələyk ya Fatimətuz-Zəhra (s)!
Əziz gənclər bildiyiniz kimi 29 iyun, Peygəmbər (s) –in urəyinin parçası olan əziz qizi, Əli (ə)-ın həyat yoldaşı və on bir imamın anası Fatimətuz-Zəhra (s)- in şəhadətə yetişən günüdür. Bu qəmli, agir və dözülməz gün munasibəti ilə tamam musəlmanlara baş salıgı veririk.
Ya Zəhra
Məqamın uca yerdədir
İki əlim göylərdədir
Oglanların cənnətdədir
İsmət səndədir ya Zəhra
Çətin yollar keçdin Zəhra
Kovsər suyun içdin Zəhra
Onbir imam anasısan
Alqiş olsun sənə Zəhra
Sən peygəmbər ovladısan
Mövlamızın halalısan
İmamların anasısan
Əsil qadın simasısan
Sən fəth etdin bu cahanı
Sənə qurban şiə` canı
Sənin təkin qadın hanı
Sən onbir övladın canı
Kömək et məshərdə mənə
Kəniz olum sənə zəhra
Həqqi deyimli
İbni Teymiyənin - İmam Hənbəlin ruhunun belə xəbəri olmayan- ediyi iş iki seydir:
Birinc: Allah rəsulunu (s) ziyarət etmək üçün səfər etməkliyin bid`ət olması. Elə bu səbəbdən Allah övliyaları və islam pəhbərlərinə təvəssül etməyi, misal olaraq onlarin əsərlərinə təbərruk etməyi bid`ət və haram bilirlər.
İkinci: Əhli beytin haqqında olan fəzilətləri, hətda Əhməd ibni Hənbəl və onun şagirdlərinin nəql etdiyi hədislərin duzgun olmadıgını vurguluyaraq inkar edibdir.
Məşur dünya səyyahı İbni Bututə öz topladigi kolleksiyasinda (Rəhlətu İbni Bututə) İbni Teymiyəni bele qiymtləndirir:
“Onun aglında naqislik və çatışmamazlıq olub.”
(ardi var)
Agıl
Agıi insanı darda qoymaz
Agıllı insan şeytana uymaz
Agılsız etdiyin duymaz
Acıqlı başda agıl olmaz
Hər nə etsən agılla et
Agılla Allahına xidmət et
Agıllısan agılsiza qoşma baş
Aglınla das ustunə qoyarsan das
Agılla gör işini
Kimsəyə qoyma minnət
Gör bu gunun isini
Sabahı çəkmə zillət
Agılla qalmazsan ac
Agılla qoyarsan başına tac
Agılsıza olmaz əlac
Agıldır dərdinə əlac
Agıl sənə köməkdir
Hər işinə gərəkdir
Agıllıya nə gərəkdir
Agılsız kimə gərəkdir.