طلب شفاعت از غير خداوند به اين نحو كه گفته شود اى اولياء خدا در روز قيامت شفيع من در نزد خدا باشيد تا از عذاب الهى در امان باشم، صحيح نيست و فقط بايد طلب شفاعت از خود خداوند صورت گيرد و خصوصاً اگر طلب شفاعت از روح مرده اى كه به برزخ منتقل شده، صورت پذيرد اين عين شرك محسوب خواهد گرديد.

پاسخ:

اولا- طلب شفاعت همان «طلب دعا» مى باشد يعنى ما از افراد موجه يا ارواح مقدّسه و يا ملائكه الهى مى خواهيم كه براى ما طلب آمرزش و دعا بنمايد، و طلب دعا و آمرزش از پيامبر يا صالحان امرى پسنديده است كه وهابيون نيز در هنگام زنده بودن فرد آن را جائز مى شمرند.

* نيشابورى در تفسير خويش در ذيل آيه شريفه «و من يشفع شفاعة حسنة يكن له نصيب منها...» مى گويد: شفاعت به درگاه خداوند همان دعا كردن شخصى مسلمان مى باشد.

* فخررازى در تفسير آيه شريفه «و يستغفرون للذين آمنوا ربّنا وسعت كل شى رحمةً» مى گويد: اين آيه نشان مى دهد كه ملائكه انسانهاى گناهكار را شفاعت مى كنند. (تفسير مفاتيح الجنان) پس اگر ما از فرشتگان چنين تقاضايى بكنيم مرتكب خلافى نگرديده ايم.

* همچنين خداوند به پيامبر مى فرمايد: «واستغفر لذنبك و للمؤمنين و المؤمنات».

* نجارى در صحيح بابى دارد بنام «اذ استشفعوا الى الامام يستسقى لهم لم يردّهم».

ثانياً- اينكه وهابيون عنوان مى كنند طلب دعا از فرد پس از مرگ او جايز نيست و لذا نمى توان از پيامبر يا ائمه يا سايرين پس از مرگ طلب دعا نمود، نيز نادرست است چرا كه براساس آيات و روايات پيامبر و ائمه و شهدا و نظاير آنان با مرگ نمى ميرند و بلكه زنده مى باشند.

* «و لاتحسبن الذين قتلوا فى سبيل اللّه اموات بل هم احياء عند ربهم يرزقون».

* على (ع) پس از تفسيل پيامبر (ص) خطاب به ايشان فرمود:

«بابى انت و امّى اذكرنا عند ربك واجعلنا من بالك»، (نهج البلاغه- خطبه 235)

* ابوبكر نيز پس از وفات پيامبر، خطاب به جسد مطهر ايشان گفت:

«بابى انت و امّى طبت حيّاً و ميّتاً واذكرنا عند ربكً» (السيرة الجبيه- 3/392)

ثالثاً- آنچه شرك محسوب مى شود و توجيه عبادى و توحيد افعالى را مخدوش مى سازد آن است كه ما وقتى طلب شفاعت از غير خدا مى كنيم او را قادر بالاستقلال بدانيم و به جاى خداوند او را قرار دهيم و حال آنكه چنين نيست و ما تنها آنان را به واسطه آبرويى كه در نظر خداوند دارند واسطه بين خود و معبود قرار مى دهيم.

* «والذين لايدعون مع اله الهاً آخر...» (سوره شريفه فرقان- آيه 68)

آيه اشاره دارد كه اگر با خدا و هم عرض او ديگرى را بخوانيد مشرك گشته ايد.

* «و يعبدون من دون اله ما لايفرّهم و لاينفعهم و يقولون هولاء شفعاءنا عنداله» (سوره شريفه يونس- آيه 18)

باز ملاحظه مى گردد كه بحث «عبادت غير خدا» مطرح مى باشد و ملاك شرك عبادت غير او مى باشد.

* «و اذ تخلق من الطينى كهية الطير باذنى نتنفخ فيها فتكون طيراً باذنى...» (سوره شريفه مائده- آيه 110)

در اين آيه شريفه نيز ديده مى شود كه اگر حضرت عيسى (ع) و يا ساير اولياء الهى قدرتى دارند همه «باذن اللّه» مى باشد و هيچ كس از خود مستقلا قدرتى ندارد، لذا اگر ما با اين ديدگاه از اولياء الهى طلب دعا و شفاعت نمائيم مشكلى ايجاد نخواهد گرديد.