1.سبکی می گوید وقتی پدرم در اتاق بزرگ دارالحدیث اشرفیه ساکن شد همیشه درشب به ایوان آن می رفت و روی آن اثر شریف عبادت می کرد و صورت خود را بر روی آن می سایید این فرش به زمان اشرف بر می گردد و نووی در هنگام درس روی آن می نشست.(طبقات الشافعیه ج8 ص 396)

2.تبرک به داوودی :ذهبی از سمعانی نقل می کند داوودی از برجستگان علمی خراسان بود و آن استحقاق را دارد که انسان برای تبرک جستن به او فرسنگها مسافت راه برود.(سیراعلام النبلا ج18 ص 223- الانساب ج2 ص 448)

این کلمه از کتاب الانساب حذف شد تا احترام ابن تیمیه و عبدالوهاب و نیز فتاوایشان حفظ وابروی او بیشتر نرود و مانع رسوایی فتاوائی او شود.

3.تبرک دارقطنی به قواس :دارقطنی گوید:ما به ابی الفتح القواس در حالی که بچه بود تبرک می جستیم (سیراعلام النبلا ج16 ص 475- تاریخ بغداد ج 14 ص 327)

4.تبرک جستن به چوب ها محمد بن یوسف بخاری حافظ می گوید:در زمان حج با یحیی بن معین در یک شب جمعه وارد مدینه شدیم و یحیی همان شب در گذشت وقتی صبح شد خبر وفاتش در میان مردم پخش گردید و لذا مردم جمع شدند در این میان بنی هاشم آمدند و گفتند آن چوب هایی که پیامبر را روی آن غسل دادند بیاورید.برخی مردم از اوردن آن چوب ها کراهت نشان دادند و قبول نکردند که مبادا به ساحت مبارک آن حضرت جسارت شود چون او چنین لیاقتی را ندارد و لذا بحث بالا گرفت بنی هاشم گفتند ما به پیامبر سزاوارتریم و این شخص صلاحیت آن را دارد که بر روی آن چوب ها غسل داده شود از آن روی وی را روی آن چوب ها غسل دادند و روز جمعه دفن کردند.

عباس الدوری می گوید:این شخص دارفانی را وداع نمود و وی را بر چوب هایی که پیامبر را روی آن غسل حمل کردند.

5.تبرک به چاه:غزالی در بحث زیارت نبی اکرم و اداب آن می گوید:زائر به چاه اویس اید چرا که گفته شده پیامبر در ان چاه اب دهان مبارک خود  را انداخت آن چاه کنار مسجد است و پیامبر از اب چاه وضو گرفت و از ان نوشید تمام مشاهد و مساجد در مدینه سی موضع است که اهالی شهر ان را می دانند و زائر به اندازه توان خود به انجا برود و نیز برای طلب شفا و تبرک به پیامبر به نزد ان چاه برود که ان حضرت از ان وضو گرفت و از اب ان غسل نمود و اب نوشیده است.(احیا العلوم ج 1 ص 260)