ادامه مبحث زیارت....

یکی از افکار ابن تیمیه این است که زیارت قبر پیغمبر را جایز نمی داند و آن را حتی برای اهل مدینه مورد تشکیک و شبهه قرار داده است. وی کتابی دارد به نام مجموعه الرسائل الکبری این کتاب مجموعه چندین رساله است در ان کتاب می گوید: هر حدیثی که درباره قبر پیغمبر وارد شده ضعیف بلکه جعلی است و اهل صحاح ،سنن و مسانید مثل مسند احمد و غیر او هیچ یک را ذکر نکرده اند لکن حدیثی که ابوداوود از پیغمبر اکرم صلی الله علیه واله وسلم در سنن نقل می کند که حضرت فرمود:هیچ مردی نیست که بر من سلام کند مگر این که خداوند روح مرا به بدنم بر می گرداند تا پاسخ سلام او را بدهم و هر کس نزد قبر پیغمبر به حضرت سلام بکند حضرت پاسخ سلام او را خواهد داد کسی که از راه دور نیز سلام بدهد پیغمبر پاسخ سلام او را می دهد چنان چه در سنن نسائی آمده است پیغمبر اکرم فرمودند:خداوند بر قبر من ملائکه را موکل نموده که سلام امت مرا به می رساند.

باز در سنن نسائی امده است:روز و شب جمعه بر من بسیار صلوات بفرستید به درستی که صلوات شما بر من عرضه می شود.

از صدر کلام ابن تیمیه پیداست اصلا زیارت کردن پیامبر نیز دلیل قوی ندارد بلکه روایات آن مجعول  و ضعیف  است.فقط در ذیل کلامش دو روایت را نقل می کند که هر کس از نزدیک یا جای دور به پیامبر سلام کند پیامبر پاسخ او را خواهد داد.

این که می گوید:نباید برای زیارت تربت نبی و ائمه علیهم السلام بار سفر بست بین همه وهابی ها از جمله ابن تیمیه و محمد بن عبدالوهاب اجماع است.

ابن تیمیه می گوید:حتی کسانی که در خود مدینه زندگی می کنند برای انان نیز رفتن برای زیارت قبر نبی جایز نیست اما محمدبن عبدالوهاب در این قسمت با ابن تیمیه اتفاق نظر ندارد وی می گوید برای مردم مدینه رفتن به زیارت قبر نبی مستحب و سنت است ولی ابن تیمیه در این هم تشکیک و شبهه کرده است.

درباره این مساله بحث می کنیم تا معلوم شود ابن تیمیه و محمدبن عبدالوهاب چه می گویند ونظر علمای اهل تسنن چیست؟ وهم چنین در خصوص زیارت قبور مومنین وزیارت بانوان و به مناسبتی درباره جشن ،سوگواری  وتبرک جستن بحث خواهیم کرد.

حال جواز زیارت رسول خدا (ص ) را در پنج مبحث به اثبات خواهیم رساند و از این رهگذر موضع اهل تسنن در مقابل ابن تیمیه که زیارت مرقد آن حضرت را غیر مجاز و شرک می داند روشن خواهد شد.

 

مبحث اول:

اجماع و اتفاق علمای اهل تسنن بر جواز زیارت رسول خدا (ص):

 

بسیاری از علمای اهل تسنن بر جواز و استحباب زیارت رسول خدا (ص)اجماع و اتفاق دارند:

1.سمهودی از تقی الدین سبکی نقل می کند که گفته است :مساله اجماعی است هم از نظر اقوال که همه گفته اند و هم از نظر فعل و عمل اجماعی است و به طور تفصیل کلام ائمه اهل سنت را در این مورد بیان نموده و گفته است که زیارت رسول خدا قربه الی الله است یعنی موجب قرب به خدا می شود هم به دلیل کتاب هم سنت هم اجماع و قیاس.

اما کتاب به این ایه استدلال نموده است:"...و لوانهم اذ ظلموا انفسهم جاءوک فاستغفروا الله واستغفر لهم الرسول لوجدوا الله توابا رحیما"(نساء آیه64)چون ایه دلالت دارد بر ترغیب به امدن نزد رسول خدا و استغفار نزد آن حضرت و استغفار رسول خدا برای انان و این مقامی است که با رحلت پیامبر قطع نمی شود و بعد از رحلت هم رسول خدا برای مومنین و امت استغفار دارد چون پیغمبر زنده است و پس از رحلت و هنگامی که اعمال بر ان حضرت عرضه می شود برای امت استغفار می کند ...

علما از این ایه برای هر دو حالت استفاده عموم کرده اند یعنی حالت قبل و بعد از موت را و برای کسی که نزد قبر می اید تلاوت این ایه را مستحب دانسته اند سپس داستان اعرابی را که نزد قبر امد و اشعاری خواند و به این آیه تمسک نمود نقل می کند که حکایت ان به زودی بیان خواهد شد همین داستان را از طریق نیز از حضرت علی علیه السلام نقل می کند.

اما سنت و روایات:در احادیثی که در خصوص زیارت قبر پیغمبر وارد شده و در روایات صحیح به زیارت قبور و قبر پیغمبر سید وبزرگ انها امر شده است و اینها نیز در این عمومات داخل می شود....

 

ادامه دارد.....