مساله شفاعت در برزخ
مؤمنين گنهكار در برزخ گوشمالي ميشوند
خلاصه انسان بايد كاري كند كه در برزخ گرفتار نباشد ؛ و خداي ناكرده بواسطة جحود و انكار اگر ايمان از او سلب گردد به وادي بَرهوت گرفتار ميگردد ؛ بلكه مؤمن بايد بواسطة اعمال صالحه، پيوسته طريق قرب را بپويد تا روحش پس از مرگ در وادي السّلام آرام و ايمن باشد، و در روز قيامت با شفاعت محمّد و اهل بيتش عليهم السّلام به بهشت برين رفته و در آنجا مخلّد بماند.
چون شفاعت در برزخ نيست ؛ و اگر مؤمن نيز كردارش ناپسند باشد در برزخ گوشمالي خواهد شد.
در «كافي» با سند متّصل خود از عَمرو بن يزيد روايت ميكند كه ميگويد:
قُلْتُ لاِبِي عَبْدِاللَهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ: إنِّي سَمِعْتُكَ وَ أَنْتَ تَقُولُ: كُلُّ شِيعَتِنَا فِي الْجَنَّةِ عَلَي مَا كَانَ فِيهِمْ.
قَالَ: صَدَّقْتُكَ، كُلُّهُمْ وَاللَهِ فِي الْجَنَّةِ.
قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، إنَّ الذُّنُوبَ كَثِيرَةٌ كِبَارٌ.
فَقَالَ: أَمَّا فِي الْقِيَامَةِ فَكُلُّكُمْ فِي الْجَنَّةِ بِشَفَاعَةِ النَّبِيِّ الْمُطَاعِ أَوْ وَصِيِّ النَّبِيِّ، وَلَكِنِّي وَاللَهِ أَتَخَوَّفُ عَلَيْكُمْ فِي الْبَرْزَخِ.
قُلْتُ: وَ مَا الْبَرْزَخُ؟
قَالَ: الْقَبْرُ مُنْذُ حِينَ مَوْتِهِ إلَي يَوْمِ الْقِيَمَةِ(فروع كافي» طبع سنگي، ج 1، ص 66)
«عَمرو بن يزيد ميگويد: به حضرت امام جعفر صادق عليهالسّلام عرض كردم: من شنيدم كه شما ميگفتيد: تمام شيعيان ما با هر كرداري كه دارند در بهشت هستند.
حضرت فرمود: اين قول تو را تصديق ميكنم، سوگند به خداكه همه در بهشتند.
عرض كردم: فدايت شوم! گناهان، بسيار و بزرگ است.
حضرت فرمود: امّا در قيامت پس همة شما در بهشتيد بواسطة شفاعت پيامبرِ مُطاع يا به شفاعت وصيّ آن پيامبر ؛ وليكن من از برزخ شما نگرانم و در هراس ميباشم.
عرض كردم: برزخ چيست؟
فرمود: برزخ عبارت است از عالم قبر از وقتي كه انسان ميميرد تا زماني كه قيامت بر پا ميشود.»
يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَرًا وَ مَا عَمِلَتْ مِن سُو´ءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَ بَيْنَهُ و أَمَدَا بَعِيدًا. ( صدر آية 30، از سورة 3: ءَال عمران)
«روزي ميرسد كه هر نفس آنچه را كه از اعمال خير انجام داده حاضر خواهد يافت، و آنچه را كه از اعمال زشت انجام داده دوست دارد كه بين آنها و بين او فاصلة دوري باشد.»