ابن تیمیه در اعتراض به حزن حضرت زهرا سلام الله علیها در سوک پدرش و مقایسه آن با حزن ابوبکر در غار می گوید:

«شیعه و دیگران از فاطمه حکایت می کنند که به حدی در سوگ پیامبر (ص) حزن داشته که قابل توصیف نیست و این که او بیت الاحزان ساخته است و این کار را مذمت برای او به حساب نمی آورندبا این که او بر امری حزن داشته که فوت شده و باز نمی گردد.ولی ابوبکر در زمان حیات پیامبر از ترس اینکه حضرت کشته شود خوف داشته است و آن حزنی است که متضمن حراست است و لذا چون حضرت فوت کرد هرگز (ابوبکر) چنین حزنی را نداشت زیرا بی فایده است نتیجه اینکه حزن ابوبکر بدون شک کامل تر از حزن فاطمه است.»(منهاج السنه ابن تیمیه ج ۸ ص ۴۵۹ و ۴۶۰)

پاسخ:

اولا: حزن ابوبکر ناشی از ضعف ایمان او به نصرت الهی بوده است و لذا پیامبر در غار به او فرمود: لا تحزن ان الله معنا یعنی غم مخور خدا با ما است.

ونیز خداوند می فرماید:الا ان اولیا الله لا خوف علیهم و لا هم یحزنون یعنی:آگاه باشید (دوستان و) اولیای خدا نه ترسی دارند و نه غمگین می شوند.

ثانیا:حزن در فراق محبوب وگریه کردن بر او نه تنها امری جایز و راجح است بلکه خود پیامبر(ص) نیز چنین می کرده است.

انس بن مالک از پیامبر (ص) نقل کرده که فرمود:ان العین تدمع والقلب یحزن و لا نقول الا ما یرضی ربنا و انا لفراقک یا ابراهیم لمحزونون.(صحیح بخاری ج ۱ ص ۴۳۸ و ۴۳۹ و صحیح مسلم ج۴ ص ۱۸۰۷)

یعنی: همانا چشم می گرید و قلب محزون می شود ولی غیر از آنچه رضایت پروردگار ماست نمی گوییم وبه طور حتم ای ابراهیم در فراق تو محزونیم.

چرا ابن تیمیه به پیامبر اعتراض نمی کرد که چرا به امری که گذشته و فوت شده محزونی؟؟!

ثالثا:حزن واندوه حضرت زهرا(س) بعد از وفات پیامبر(ص) تنها در فراغ پدرش نبوده بلکه حزن واندوه و گریه او بر ارتداد امت و به فراموشی سپردن تمام زحمات و سفارشات پدرش و خانه نشین کردن خلیفه به حق رسول خدا (ص) یعنی حضرت علی (ع) و دیگر امور نیز بوده است.

رابعا:چه کسی گفته که ابوبکر در سوگ پیامبر (ص) محزون نشده ونگریسته است؟! بلکه مطابق نص طیالسی بر پیامبر نوحه سرایی نیز کرده است.

خامسا:....

و.....